حالمان بد نیست غم کم می خوریم

کم که نه هر روز کم کم می خوریم

در میان خلق سر در گم شدم

عاقبت آلوده ی مردم شدم

آب می خواهم سرابم می دهند

عشق می خواهم عذابم می دهند

بعد از این با بی کسی خو می کنم

آنچه در دل داشتم رو می کنم

خود نمی دانم کجا رفتم به خواب

از چه بیدارم نکردی آفتاب

نیستم از مردم خنجر پرست

بت پرستم بت پرستم بت پرست

خنجری بر قلب بیمارم زدند

بیگناهی بودم و دارم زدند

دشنه ی نامرد بر پشتم نشست

از غم نا مردمی پشتم شکست

سنگ را بستند و سگ آزاد شد

یک شبه بیداد آمد داد شد

عشق اخر تیشه زد بر ریشه ام

تیشه زد بر ریشه ی اندیشه ام

عشق اگر این است مرتد می شوم

خوب اگر این است من بد می شوم

بس کن ای دل نابسامانی بس است

کافرم دیگر مسلمانی بس است

من که با دریا تلاطم کرده ام

راه دریا را چرا گم کرده ام

قفل غم بر درب سلولم مزن

من خودم خوش باورم گولم مزن

من نمی گویم که خاموشم نکن

من نمی گویم فراموشم نکن

من نمی گویم که با من یار باش

من نمی گویم مرا غمخوار باش

من نمی گویم دگر گفتن بس است

گفتن اما هیچ نشنفتن بس است

روزگارت بادشیرین شادباش

دست کم یک شب تو هم فرهاد باش

آه در شهر شما یاری نبود

قصه هایم را خریداری نبود

وای رسم شهرتان بیداد بود

شهرتان از خون ما آباد بود

از درو دیوارتان خون میچکد

خون من فرهاد مجنون می چکد

خسته ام از قصه های شومتان

خسته از همدردی مسمومتان

این همه خنجر دل کس خون نشد

این همه لیلی کسی مجنون نشد

آسمان خالی شد از فریادتان

بیستون از حسرت فرهادتان

کوه کندن گر نباشد پیشه ام

بویی از فرهاد دارد تیشه ام

عشق از من دور و پایم لنگ بود

قیمتش بسیار و دستم تنگ بود

گر نرفتم هر دو پایم بسته بود

تیشه گر افتاد دستم بسته بود

هیچ کس دست مرا وا کرد؟ نه

فکر دست تنگ ما را کرد؟ نه

هیچ کس از حال ما پرسید؟ نه

هیچ کس اندوه ما را دید؟ نه

هیچ کس چشمی برایم تر نکرد

هیچ کس یک روز با من سر نکرد

هیچ کس اشکی برای ما نریخت

هر که با ما بود از ما میگریخت

چند روزیست حالم دیدنیست

حال من از این و آن پرسیدنیست

گاه گاهی بر زمین زل میزنم

گاه بر حافظ تفائل میزنم

حافظ دیوانه فالم را گرفت

یک غزل آمد که حالم را گرفت

ما ز یاران چشم یاری داشتیم

خود غلط بود انچه می پنداشتیم

تو مثل راز پاییزی و من رنگ زمستانم

در وجودم چیزی هست که تو را نجوا می کند 

                                      و تنها عشق مرا رها می کند

                                                   و نور آن نگاهی است که تو به من روا می کنی

پس عشق و نور را از من دریغ نکن و بر من بتاب که

 بی عشق 

                 بی تو 

                                   بی نگاه تو

                                                     رو به غروب رهسپارم

کاش وقتی زندگی فرصت دهد گاهی از پروانه ها یاد کنیم کاش وقتی آسمان

بارانی است از زلال چشمایش تر شویم کاش وقتی دلتنگ شقایق ها می شویم

به نگاه سرخشان عادت کنیم کاش گاهی در مسیر زندگی باری از دوش

نگاهم کم کنیم کاش فاصله های بین خود را با خطوط دوستی کم کنیم ما همه

روزی از اینجا می رویم کاش دین پرواز را باور کنیم کاش با حرفی که چندان

سخت نیست قلب های دیگران را نشکنیم کاش در بین ساکنان

شهر عشق، رد پای خویش را پیدا کنیم کاش وقتی ارزویی می کنیم از دل

شفافمان هم رد شود کاش وقتی شب تنها می شویم با خدای یاس ها خلوت کنیم

عشق تنها یک احساس نیست.عشق نوعی انتخاب است

انتخاب چیزی که به ظاهرغیر ممکن می ماندامادردل به آن ایمان داریم

عشق عاشق شدن به همه چیزوهمه کس است.عشق نیزمانندخوشبختی

چیزی جز به توجه نیکی ها نیست اگه یاد بگیریم که خود را دوست بداریم، آنگاه

دوست داشتن هر چیز و هرکس که نیز آسان می شود.دوست داشتن به خاطر

دوست داشته شدن امری انسانی است.دوست داشتن به خاطرعشق به

امری ملکوتی پس بیاید ملکوتی و خوش باشیم

زندگی مروارید غلطانی است به نام اشک

گل سرخی است بنام قلب

گل زردی است بنام غم

آینه شکسته ای است بنام دل

فریادی است بنام اه

روزی صلیبی به توخواهم دادوتوآن روزخواهی گفت که این صلیب

برای چیست و من خواهم گفت که بر سر هر فبری صلیبی می آویزند

و تو این رابگیروبرگردنت بالای قلبت بیاویز تاهمه بدانندکه قلب تو نیز

قبرعشق من است

"زندگی بی عشق مرگ است مرگ بر این زندگی واقعا مرگ بر زندگی"

   

عشق را همچون درختی میدانند

که ریشه اش غم

 ساقه اش اندوه

و شاخه اش بی وفایی

و میوه اش اشکهای یک عاشق است

بی خیال، نیمکت های خماری

و نوشت روزها را روی هم سنجاق کردم

شنبه های بی پناهی، جمعه های بی قراری

عاقبت پرونده ام را با غبار آرزوها

خاک خواهد بست روزی باد خواهد برد باری

روی میز خالی من صفحه ی باز حوادث

در ستون تسلیتها نامی از ما یادگاری

آخرین گامهایم هدیه به تو که در پشت رنگین کمان آرزوهایم

پنهان شده ای می دانم که برای یافتن تو کمی دیر جنبیده ام اما احساس

نا امیدی ندارم زیرا تررابا تمام وجوداحساس می کنم این دریافتن احساس

سبز است که مرا تا سبزی محبت همراهی می کندر

اشک صدای پای عشق است

و نسیم پیام آور موج درد جدایی

و سحر صورت دوست آنکه دوستش می داری

وغروب خورشید وسعت اندوه تنهایی